W II po\u0142. XIX w. zacz\u0119to odprawia\u0107 nabo\u017ce\u0144stwa w kaplicy dworskiej w Tomaszowicach. W XX w., od czasu powstania KUL, ksi\u0119\u017ca studenci systematycznie doje\u017cd\u017cali tu z pos\u0142ug\u0105 duszpastersk\u0105 w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 i \u015bwi\u0119to. Przez pewien czas mieszka\u0142 i pracowa\u0142 w Tomaszowicach emeryt – ks. \u017b\u00f3\u0142tkowski. Parafi\u0119 erygowa\u0142 bp Marian Fulman 10.08.1936 r. Powsta\u0142a ona z miejscowo\u015bci nale\u017c\u0105cych poprzednio do Garbowa, \u015bw. Paw\u0142a w Lublinie
\ni Wojciechowa.
\nW 1973 r. zosta\u0142a ponadto przy\u0142\u0105czona do niej cz\u0119\u015b\u0107 kol. Mi\u0142ocin. W\u0142a\u015bcicielka maj\u0105tku Tomaszowice, Michalina Ostrom\u0119cka, ofiarowa\u0142a nowej par. 7 m\u00f3rg ziemi. Razem z parafi\u0105 za\u0142o\u017cono cmentarz grzebalny. Nowa plebania zosta\u0142a wzniesiona w latach 1982-87. Administracyjnie parafia nale\u017ca\u0142a do dek. lubelskiego, a od 1972 r. do lubelskiego podmiejskiego. W listopadzie 1982 r. w\u0142\u0105czono j\u0105 do dek. Konopnica.
\nArchiwum posiada wszystkie ksi\u0119gi i akta prowadzone od 1936 r.<\/p>\n
Kronika \u017cycia duszpasterskiego powinna si\u0119 rozpocz\u0105\u0107 od 6 sierpnia 1936 roku., t.j. od chwili erekcji parafii Tomaszowice. Ci\u0105g\u0142e jednak szamotanie si\u0119 pierwszego ks. Proboszcza Kan. Mulawy z r\u00f3\u017cnymi trudno\u015bciami w organizowaniu tej parafii zahamowa\u0142o pisanie kroniki. S\u0105dzi\u0142, \u017ce pozostawione dzie\u0142a same b\u0119d\u0105 \u015bwiadectwem minionej przesz\u0142o\u015bci.
\nKs. Proboszcz St. Mulawa zamieszka\u0142 u Rybak\u00f3w. Na szczerym polu wybudowa\u0142 stodo\u0142\u0119, drewutni\u0119 i kurnik. Z Lublina przywi\u00f3z\u0142 gotowy dom drewniany, kt\u00f3ry po dzi\u015b dzie\u0144 stanowi plebani\u0119.Dooko\u0142a budynk\u00f3w zasadzi\u0142 drzewa owocowe i krzewy malin, porzeczek i agrestu. Parafianie ch\u0119tnie pomagali nowemu proboszczowi w budowaniu, sadzeniu i organizowaniu \u017cycia parafialnego.
\nWzd\u0142u\u017c szosy zasadzono \u017cywop\u0142ot, aby zabezpiecza\u0142 nowy sad. Ze sprzedanej ziemi T. Szyma\u0144skiego stworzono cmentarz po drugiej stronie szosy. Dooko\u0142a miedzy czy w granicy zasadzono lipy i brz\u00f3zki. Przy gruncie, na kt\u00f3rym mia\u0142 stan\u0105\u0107 ko\u015bci\u00f3\u0142 i wybudowani obiekty pleba\u0144skie, pozostawiono stare lipy w liczbie 12, aby symbolizowa\u0142y dwunastu Aposto\u0142\u00f3w i ca\u0142o\u015bci nadawa\u0142y charakter powa\u017cny.
\nDo budowy ko\u015bcio\u0142a parafialnego nie przyst\u0105pi\u0142 pierwszy proboszcz tej parafii. Zaskoczy\u0142a go wojna w 1939 r. , kiedy Niemcy napadli na Polsk\u0119 i j\u0105 okupowali przez pi\u0119\u0107 lat.
\nPo odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci Ks. proboszcz Stan. Mulawa opu\u015bci\u0142 Tomaszowice 2 wrze\u015bnia 1944 r., przeniesiony na stanowisko proboszcza w Rzeczycy za Kra\u015bnikiem. Parafia \u017cegna\u0142a pierwszego proboszcza bardzo serdecznie.
\nZ dniem 3 wrze\u015bnia 1944 r. obj\u0105\u0142 parafi\u0119 ks. Kazimierz F\u0105fera.
\nDalsze kartki \u015bwiadcz\u0105 o jego pracy.<\/p>\n
Skre\u015bli\u0142 wst\u0119p ks. dr Jan Fiuta Faczy\u0144ski.<\/p>\n
Z rado\u015bci\u0105 znowu musz\u0119 stwierdzi\u0107, \u017ce w tym roku jeszcze wi\u0119cej, ni\u017c w ubieg\u0142ym chodzi\u0142o ludzi na nabo\u017ce\u0144stwa majowe. Wida\u0107 ju\u017c by\u0142o czasami, nawet w powszedni dzie\u0144 i m\u0119\u017cczyzn. Bywa\u0142y i takie dni, \u017ce ko\u015bci\u00f3\u0142ek by\u0142 prawie pe\u0142ny. Na nabo\u017ce\u0144stwach zamiast czytanek by\u0142y g\u0142oszone nauki. Dzieci, jak co roku… przynosi\u0142y kwiaty i stroi\u0142y nimi o\u0142tarz i figur\u0119 Panny Naj\u015bwi\u0119tszej. Po nabo\u017ce\u0144stwie, czasem, kilkuminutowe \u0107wiczenia \u015bpiewu pie\u015bni ko\u015bcielnych.
\nUroczysto\u015b\u0107 Bozego Cia\u0142a i procesja wypad\u0142y w tym roku te\u017c imponuj\u0105co. O\u0142tarze przyozdobi\u0142y dziewcz\u0119ta z Tomaszowic, Moszny, Mi\u0142ocina i Sieprawek. Du\u017ca gromadka dzieci sypa\u0142a kwiaty, starsze za\u015b nios\u0142y lilijki. \u0106wiczeniem ich zaj\u0119\u0142y si\u0119 matki z Moszny, Tomaszowic i Kolonii P\u0142ouszowice. Pomaga\u0142y czasem i Sieprawki. Podczas oktawy jednak niewielu bra\u0142o udzia\u0142 w nieszporach. Jest to bol\u0105czka, kt\u00f3ra powtarza si\u0119 co roku.
\nJak co roku, tak i w tym, codziennie o godz. 6 ? wieczorem by\u0142y odprawiane nabo\u017ce\u0144stwa r\u00f3\u017ca\u0144cowe. Frekwencja wiernych stale poprawia\u0142a si\u0119, coraz wi\u0119cej ludzi bierze udzia\u0142, nie brak i dzieci szkolnych. Podczas tych nabo\u017ce\u0144stw by\u0142y g\u0142oszone kr\u00f3tkie nauki.
\nW niedziele i \u015bwi\u0119ta, ko\u015bci\u00f3\u0142ek by\u0142 zawsze pe\u0142ny. W dni powszednie mniej, ale i tak lepiej ni\u017c w innych latach. Mimo to, nie jest jeszcze tak, jak powinno by\u0107. Nadal s\u0105 takie rodziny i to blisko ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3rych nigdy nie ma w ko\u015bciele, bo nie mog\u0105 oderwa\u0107 si\u0119 od pracy…<\/p>\n
Z kroniki parafialnej ? rok 1945:<\/strong><\/p>\n Wizyta duszpasterska Jedn\u0105 z najwi\u0119kszych bol\u0105czek i chor\u00f3b, jakie zakrad\u0142y si\u0119 do naszej parafii, jest lekcewa\u017cenie dnia \u015bwi\u0119tego, a co za tym idzie, nieregularne ucz\u0119szczanie na Msz\u0119 \u015bw. w niedziele i \u015bwi\u0119ta. Choroba ta wkrad\u0142a si\u0119 nawet do rodzin sk\u0105din\u0105d dobrych i zacnych. Jest wielka liczba parafian, kt\u00f3rzy staraj\u0105 si\u0119 jak tylko mog\u0105 wype\u0142nia\u0107 swe obowi\u0105zki wzgl\u0119dem Boga i wiary \u015bwi\u0119tej ale jest sporo i takich, kt\u00f3rych by mo\u017cna nazwa\u0107 malowanymi katolikami, martwymi ga\u0142\u0119ziami, kt\u00f3rzy s\u0105 tylko od wielkiego \u015bwi\u0119ta. A do ko\u015bcio\u0142a przychodz\u0105 jedynie kilka razy na rok, na Bo\u017ce Narodzenie, Wielkanoc, odpust, lub te\u017c z racji pogrzebu albo \u015blubu. Jedni chcieliby…i\u015b\u0107, chcieliby pomodli\u0107 si\u0119, wys\u0142ucha\u0107 kazania, ale nie mog\u0105, bo bieda, nie ma but\u00f3w, ubrania, ? inni natomiast maj\u0105 to wszystko, a tu… zapominaj\u0105, \u017ce za to nale\u017cy si\u0119 Bogu zawsze dzi\u0119kowa\u0107. W II po\u0142. XIX w. zacz\u0119to odprawia\u0107 nabo\u017ce\u0144stwa w kaplicy dworskiej w Tomaszowicach. W XX w., od czasu powstania KUL, ksi\u0119\u017ca studenci systematycznie doje\u017cd\u017cali tu z pos\u0142ug\u0105 duszpastersk\u0105 w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 i \u015bwi\u0119to. Przez pewien czas mieszka\u0142 i pracowa\u0142 w Tomaszowicach emeryt – ks. \u017b\u00f3\u0142tkowski. Parafi\u0119 erygowa\u0142 bp Marian Fulman 10.08.1936 r. Powsta\u0142a ona z … Czytaj dalej Historia<\/span>
\nWizyt\u0119 duszpastersk\u0105 rozpocz\u0105\u0142em w ubieg\u0142ym roku po raz pierwszy w naszej parafii. Trwa\u0142a z przerwami 3 tygodnie. Celem tej wizyty by\u0142o bli\u017csze poznanie parafian, poznanie ich \u017cycia, a szczeg\u00f3lnie \u017cycia religijnego, przywi\u0105zania do wiary \u015bwi\u0119tej, do Ko\u015bcio\u0142a i parafii. Z zadowoleniem te\u017c stwierdzi\u0142em, \u017ce mimo ujemnych skutk\u00f3w wojny, stan duchowy parafii by\u0142 do\u015b\u0107 zadowalaj\u0105cy. Przyjmowano mnie prawie we wszystkich wioskach serdecznie, bez ob\u0142udy, co \u015bwiadczy\u0142o o szlachetno\u015bci i o dobrym poziomie moralnym moich parafian. Wsz\u0119dzie te\u017c, mo\u017ce tylko z ma\u0142ymi wyj\u0105tkami po domach by\u0142o czysto i schludnie, – co znowu \u015bwiadczy dobrze o gospodyniach w mojej parafii. W kilku domach trafi\u0142o mi si\u0119 jednak spotka\u0107 z brakiem przygotowania do wizyty duszpasterskiej i jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej przekona\u0142em, w\u0142a\u015bnie w tych domach, sk\u0105d rzadko ucz\u0119szczaj\u0105 do ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n
\nBywaj\u0105 i takie \u015bwi\u0119ta, \u017ce tylko niewielka liczba parafian poczuwa si\u0119 do obowi\u0105zku wys\u0142uchania Mszy \u015bw., – reszta natomiast z lekkim sercem, \u0142ami\u0105c przykazania Bo\u017ce i ko\u015bcielne, pozostawa\u0142a w domu. S\u0105 parafianie tacy, kt\u00f3rych si\u0119 widzi prawie w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 w ko\u015bciele, ale s\u0105 i tacy, kt\u00f3rych byle jaka przeszkoda zatrzymuje w domu, dla kt\u00f3rych w lecie zawsze za gor\u0105co, a w zimie za zimno.
\nWystarczy \u017ceby deszczyk pokropi\u0142, wietrzyk powia\u0142, albo \u015bnieg upad\u0142, a ju\u017c s\u0105 wym\u00f3wieni. Jedni bolej\u0105, je\u015bli im wypadnie nie by\u0107 w ko\u015bciele, a je\u015bli mog\u0105 to i z dalsza ch\u0119tnie \u015bpiesz\u0105, a inni, cho\u0107 mieszkaj\u0105 nieraz blisko ko\u015bcio\u0142a, \u017cyj\u0105 jakby w wiecznym letargu duchowym. By\u0107 mo\u017ce \u017ce trzymaj\u0105 si\u0119 tej przewrotnej zasady:?nie trzeba si\u0119 Bogu naprzykrza\u0107?. By\u0107 mo\u017ce, \u017ce uwa\u017caj\u0105, \u017ce i tak du\u017co robi\u0105, je\u015bli raz na miesi\u0105c lub na kilka tygodni odwiedz\u0105 ko\u015bci\u00f3\u0142 i zm\u00f3wi\u0105 pacierz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"